• DAS S 21

  • Psychometric properties of the Specific Thalassemia Quality of Life Instrument for adults

    Συγγραφείς

    Georgios N Lyrakos, Demetra Vini, Helen Aslani, Marouso Drosou-Servou

    BACKGROUND:
    No specific questionnaire has been developed to assess the health-related quality of life of thalassemia patients. Thus, the main objective of this study was to develop, according to psychometric standards, a self-administered Specific Thalassemia Quality of Life Instrument (STQOLI) for adult patients.

    METHODS:
    First, a qualitative phase was conducted to generate items and identify domains using the critical analysis incident technique and a literature review. A list of easily comprehensible, non-redundant items was defined using the Delphi technique and a pilot study on ten thalassemia patients. This phase involved both patients and experts. The second step was a quantitative validation phase comprising a study of 128 thalassemia patients in a single hospital. It was designed to select items, identify dimensions, and measure reliability and internal and concurrent validity. The psychometric and scaling properties of the proposed 41-item Specific Thalassemia Quality of Life Instrument were then assessed among patients recruited from the Thalassemia Unit at the General Hospital of Nikaia, Greece.

    RESULTS:
    The final questionnaire had 41 items comprising four main domains and one global item about general health. The factorial structure was satisfactory (loading > 0.40 on each factor of the four domains for all items). Interscale correlations ranged from 0.06 to 0.78, Cronbach’s α-coefficients were 0.78 for the psychosocial domain, 0.77 for the chelation domain, 0.72 for the transfusion domain, 0.81 for the disease and symptoms domain, and 0.840 for the total score of the questionnaire.

    CONCLUSION:
    The 41-item Specific Thalassemia Quality of Life Instrument seems to be a valid tool for assessing health-related quality of life for patients with thalassemia. More research is needed to explore the universal properties of the questionnaire.

    Διαβάστε την έρευνα

  • Διαχείριση του Εξιδρώματος των Χρόνιων Ελκών με Σύγχρονα Επιθέματα

    Συγγραφείς

    Ιωάννης Καλεμικεράκης, Μαρία – Ευγενία Τζανή, Θεόδωρος Κατσούλας

    Περίληψη Εισαγωγή:
    Η ασφαλέστερη και ταχύτερη επούλωση των ελκών, σχετίζεται με τη σωστή διαχείριση του εξιδρώματος. Τα σύγχρονα επιθέματα κατέχουν ιδιαίτερη θέση στη φροντίδα των χρόνιων ελκών. Το υλικό κατασκευής τους, καθορίζει σε σημαντικό βαθμό την απορροφητική τους ικανότητα ενώ οι διαφορές στην κατασκευή τους, προσδίδει στα επιθέματα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την διαπερατότητα, την χωρητικότητα και την ικανότητα τους να συγκρατούν το απορροφημένο εξίδρωμα. Σκοπός : Η μελέτη αποσκοπούσε στη διερεύνηση της νεώτερης βιβλιογραφίας σχετικά με τη διαχείριση του εξιδρώματος των χρόνιων ελκών στην κλινική πράξη με τη χρήση των σύγχρονων επιθεμάτων. Υλικό και Μέθοδος : Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση των δημοσιευμένων τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών (RCTs), των κατευθυντήριων γραμμών και συστηματικών ανασκοπήσεων, στις βάσεις δεδομένων PubMed, SCOPUS, Cochrane database, σε έγκυρους δικτυακούς τόπους και στις κατευθυντήριες οδηγίες της European Pressure Ulcer Advisory Panel (EPUAP). Αποτελέσματα : Το εξίδρωμα στα οξέα τραύματα μπορεί να έχει ευνοϊκή επίδραση στην επούλωση , ενώ στα χρόνια έλκη ενδέχεται να αναστέλλει την επουλωτική διαδικασία και να αυξάνει τον κίνδυνο των λοιμώξεων. Οι αλλαγές στην ποσότητα και την υφή του εξιδρώματος, παρέχουν πληροφορίες για την κατάσταση του τραύματος και μπορεί να παρέχουν ένδειξη για φλεγμονώδη αντίδραση λόγω αυξανόμενου βακτηριακού φορτίου και παρουσία λοίμωξης. Η διαχείριση του εξιδρώματος αποτελεί κρίσιμη διαδικασία για την επούλωση των χρόνιων ελκών. Σημαντικό ρόλο στη προσπάθεια αυτή έχουν τα σύγχρονα επιθέματα, τα οποία μπορούν να διακριθούν σε κατηγορίες, ανάλογα με το υλικό, τη κατασκευαστική τους δομή και την ικανότητα τους να διαχειρίζονται το εξίδρωμα του έλκους. Οι κυριότερες κατηγορίες επιθεμάτων σε σχέση με την διαχείριση του εξιδρώματος, είναι τα υδροκολοειδή, τα αλγηνικά, τα αφρώδη, τα υδροτριχοειδικά επιθέματα και οι απλές μεμβράνες. Συμπεράσματα: Ο στόχος στην κλινική πρακτική είναι, με τη χρήση των κατάλληλων τεχνικών και υλικών φροντίδας να εξασφαλιστεί η κατάλληλη διαχείριση της υγρασίας στην επιφάνεια του έλκους ώστε να προαχθούν τα επουλωτικά φαινόμενα με παράλληλη προστασία από τις λοιμώξεις. Τα σύγχρονα επιθέματα μπορούν να αποδειχθούν χρήσιμα εργαλεία καθώς διαχειρίζονται ικανοποιητικά το εξίδρωμα των χρόνιων ελκών.

  • Αποτελεσματική Θεραπεία Αποσυμφόρησης Λεμφοιδήματος των Άνω Άκρων σε Γυναίκες μετά από Μαστεκτομή

    Συγγραφείς

    Ιωάννης Καλεμικεράκης, Ευανθία Κοσμά,  Ευάγγελος Δημακάκος

    Περίληψη Εισαγωγή:
    Το λεμφοίδημα είναι μια συχνή επιπλοκή μετά την αφαίρεση του μαστού και των σύστοιχων μασχαλιαίων λεμφαδένων λόγω συνήθως κακοήθειας. Μεταξύ 10% και 64% των γυναικών ανέφεραν συμπτώματα στα άνω άκρα, 6 μήνες έως 3 έτη μετά την εγχείρηση για τον καρκίνο του μαστού, ενώ περίπου 20% από αυτές ανέπτυξαν λεμφοίδημα. Σκοπός : Η μελέτη αποσκοπούσε στη διερεύνηση της νεώτερης βιβλιογραφίας σχετικά με τις προτεινόμενες θεραπείες για την αποτελεσματική πρόληψη και αντιμετώπιση του λεμφοιδήματος των άνω άκρων σε γυναίκες μετά από μαστεκτομή. Υλικό και Μέθοδος : Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση των δημοσιευμένων τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών (RCTs) και των κατευθυντήριων γραμμών για την πρόληψη και τη θεραπεία του λεμφοιδήματος μετά από μαστεκτομή. Η αναζήτηση έγινε στις βάσεις δεδομένων PubMed, SCOPUS, Cochrane database, σε έγκυρους δικτυακούς τόπους και στις κατευθυντήριες οδηγίες της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας. Αποτελέσματα : Η εκπαίδευση της ασθενούς αποτελεί σημαντική προτεραιότητα αν και δεν μπορεί να αποτρέψει την πρόκληση λεμφοιδήματος, μπορεί να καθυστερήσει σημαντικά την εμφάνιση και να μειώσει την ένταση του. Σημαντικές διαφορές παρατηρήθηκαν μεταξύ των ασθενών όσον αφορά την εμφάνιση του λεμφοιδήματος λόγω διαφορών στη λειτουργική δομή του λεμφικού συστήματος. Στα θεραπευτικά προγράμματα που προτείνονται, περιλαμβάνονται, περίδεση, άσκήσεις, χειρομαλακτική παροχέτευση του λεμφικού υγρού, προφυλακτική φροντίδα του δέρματος και οδηγίες για την φροντίδα της ασθενούς στο σπίτι. Είναι πολύ σημαντικό να ξεκινήσει έγκαιρα η θεραπεία, καθώς οι ασθενείς που ξεκίνησαν θεραπεία σε <12 μήνες από τα πρώτα συμπτώματα είχαν καλύτερη εξέλιξη από αυτές που ξεκίνησαν θεραπεία> 12 μήνες. Η χειρομαλακτική παροχέτευση του λεμφικού υγρού, όταν γίνεται σωστά, αυξάνει την κυκλοφορία του λεμφικού υγρού περίπου είκοσι φορές, ενώ αντίθετο αποτέλεσμα φέρει η έντονη πίεση των λεμφαγγείων. Συμπεράσματα: Οι γυναίκες που κινδυνεύουν να εμφανίσουν ή επιδεινωθεί το λεμφοίδημα τους είναι σημαντικό να ακολουθούν υγιεινή διατροφή, να ελέγχουν το βάρος τους και να συμμετέχουν σε τακτικές ειδικές θεραπείες λεμφικής αποσυμφόρησης Επιπλέον με την άσκηση το λεμφικό σύστημα ενεργοποιείται και κυκλοφορεί το λεμφικό υγρό σε όλο το σώμα μειώνοντας τον κίνδυνο λεμφοιδήματος.

  • Γνωσιακά μοντέλα αντιμετώπισης του χρόνιου πόνου. Ανασκόπηση της πρόσφατης βιβλιογραφίας για την αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεων

    Συγγραφέας

    Λυράκος Γεώργιος

    Περίληψη Εισαγωγή:
    Ο χρόνιος πόνος αποτελεί μία από τις πιο διαδεδομένες καταστάσεις που απασχολούν την ιατρική κοινότητα τα τελευταία χρόνια. Με την άνθιση του βιοψυχοκοινωνικού μοντέλου στην αντιμετώπιση των ασθενών οι ψυχολογικές θεραπείες που σχετίζονται με την αποκατάσταση του χρόνιου πόνου βρέθηκαν και πάλι στο προσκήνιο.
    Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η ανεύρεση και καταγραφή των μελετών της τελευταίας πενταετίας που εφάρμοζαν συμπεριφορική η γνωσιακής συμπεριφορική θεραπεία για την αποκατάσταση του χρόνιου μη κακοήθους πόνου σε σύγκριση με κάποια άλλη θεραπεία ή με ομάδα ελέγχου.

    Μέθοδος:
    Εφαρμόστηκε συστηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση των βάσεων δεδομένων PUBMED PsychInfo και Google Schollar με τη χρήση των όρων CBT, BT, Chronic Pain, cognitive therapy, behavioral therapy και psychological treatment.

    Αποτελέσματα:
    21 μελέτες ικανοποιούσαν τα κριτήρια επιλογής. Από αυτές οι 3 αφορούσαν ΣΘ και είχαν θετική έκβαση, 12 ΓΣΘ και οι 8 από αυτές είχαν θετική έκβαση, 3 αφορούσαν γνωσιακές τεχνικές και είχαν και οι 3 θετική έκβαση και 3 αφορούσαν την εφαρμογή του διεπιστημονικού μοντέλου θεραπείας με γνωσιακή προσέγγιση από τις οποίες οι 2 είχαν θετική έκβαση.

    Συμπεράσματα:
    Aν και τα αποτελέσματα είναι θετικά στο σύνολό τους λόγω του ότι το ενεργό συστατικό της θεραπείας είναι η επανεκτίμηση, χρειάζονται περαιτέρω μελέτες για να επιβεβαιώσουν τα θετικά αυτά αποτελέσματα.

    Διαβάστε την έρευνα